Casus: het STER-gebouw in Hilversum

Waar wij als duurzaamheidsadviseur in de VO-fase altijd naar de exploitatietermijn kijken op het vlak van energie (en daaraan gekoppeld het kostenplaatje), doen we dat bij nieuwbouwprojecten tegenwoordig ook op het vlak van CO2.

Hiervoor gebruiken we de ‘Paris Proof meetlat’. (Een indicator die door DGBC ontwikkeld is en die aangeeft hoeveel CO2-budget er is om de doelstellingen uit het Klimaatakkoord van Parijs halen) Voor nieuwbouw is dit zeer geschikt. Aangezien er altijd wel een MPG of BCI-berekening gemaakt wordt, in combinatie met een BENG-berekening, is een Paris Proof indicatie vrij makkelijk te genereren.

We willen vanaf nu ook standaard onze renovatieprojecten toetsen aan de Paris Proof indicator, zodat we nu de juiste keuzes kunnen maken ten aanzien van de CO2-uitstoot (van energie en materialen) die hierbij komt kijken. Bij het STER-gebouw hebben we de proef op de som genomen.

Uitdaging 1: ingrepen in renovatieprojecten variëren

Bij een nieuwbouwproject is het startpunt helder; je begint immers met nul CO2-uitstoot. Maar bij een renovatie is dat wat lastiger:

• Wat is het nulpunt
• Welke historische uitstoot zou je mee moeten tellen?
• En: hoe ingrijpend is de renovatie?

De Paris Proof indicator voor renovatie is een vast getal. Bij een relatief nieuw gebouw zijn er mogelijk maar weinig aanpassingen nodig en kun je hier makkelijker aan voldoen dan bij een heel oud gebouw.

Dit is dus heel afhankelijk van hoe ingrijpend je gaat renoveren. Is de Paris Proof indicator dan een stimulans is om zo min mogelijk te doen? Onder het mom van ‘iets dat niet gebouwd/geproduceerd wordt stoot ook geen CO2 uit?’

Maar is dit de juiste benadering? We willen ook bestaande gebouwen verbeteren en toekomstbestendig maken. Zou je een te renoveren gebouw geen waardering moeten geven op basis van hetgeen er behouden blijft en daarop het budget bepalen?

Misschien is ‘tijd’ een weegfactor is. Renoveer je voor 10 jaar (even als voorbeeld) of voor 50 jaar? Als je meer CO2 budget over de langere levensduur uit mag smeren, kun je misschien wel duurzamere keuzes maken voor op de lange termijn.

Uitdaging 2: energie en Paris Proof

Energie is ook een leuke: met name het ‘opwekken van energie’. Paris Proof gaat over materialen en over energie. Je mag je duurzaam opgewekte energie dus niet aftrekken van het CO2-verbruik, onder aan de streep. Maar we willen ook graag duurzame energie opwekken, sterker nog; om aan andere eisen en/of ambities te voldoen moeten we dat doen. Maar: voor Paris Proof kun je de PV-panelen beter weglaten. Die scoren niet best, aangezien de materiaalbelasting van de panelen niet verrekend mag worden met de duurzaam opgewekte energie. Wat me overigens ook wel verbaasd is dat er vaak maar weinig tot geen PV nodig is voor de Paris Proof waarde voor energie...Is die wel juist gewaardeerd?

Een gebouw renoveren die al voorzien is van een hele bak PV-panelen scoort dan weer lekker makkelijk in de huidige methodiek.

Wat nu dan?

Er zijn nog wel meer vragen te bedenken:

• Moeten afgevoerde materialen niet verrekend worden?
• Zouden toxiciteit en/of andere parameters geen onderdeel moeten worden van Paris Proof? Of moeten wij niet zo moeilijk denken en het hier gewoon mee doen?

Welke vragen heb jij over Paris Proof in renovatieprojecten? Heb je hier ervaring mee? We zijn heel benieuwd en komen graag in contact met iedereen die hier een mening over of ervaring mee heeft. Stuur een mail naar w.langerak@merosch.nl

Samenwerkingspartners: BRIQUE Architecten, Noorman Bouw- en milieu-advies, Strackee BV Bouwadviesbureau, IGG Bouweconomie in nauwe samenwerking met de Gemeente Hilversum en het Alberdingk Thijm College.