Ruud Kooistra schreef een prachtig nostalgisch verslag over de open dag op Facebook.

De oude gymzaal.

De oude gymzaal aan de Laan van Turkenburg, hoek Eendrachtsweg is behouden gebleven in Bodegraven. En hoe!
De gymzaal, gebouwd in 1955, is door Adviesbureau Merosch vanaf de zomer van 2017 gerenoveerd en sinds januari 2018 door de onderneming in gebruik genomen als kantoor. Volledig klimaatneutraal, zonder gas, met zonnepanelen, met hergebruik van zoveel mogelijk oude materialen is de zaal een toonbeeld van hedendaagse architectuur geworden. Tijdens de open dag was een en ander goed te zien, maar al rondlopend kwamen er ook vele herinneringen naar boven…

"Tik, tik, tik... Het monotone geluid van de tikkende stok op de grond geeft goed het tempo aan waarmee gymleraar Ginus ons de opwarmrondes laat lopen in de gymzaal.
Het zijn de jaren ’60 waarin iedereen aan sport deed en vaak was dat ook de gym. Toen kon je nog kiezen tussen Hercules of DOS, Door Oefening Sterk, maar omdat ome Ginus bij Hercules werkte mocht ik op de gym bij Hercules. En dus ging ik elke maandagavond naar het gymzaaltje in de Laan van Turkenburg, naast de DaCosta School waar ik mijn eerste schooljaren hebt doorgebracht.
Ook via school gingen we vaak gymmen in de naastgelegen gymzaal, al was dat vaak rennen en spelletjes doen. Het serieuze werk was bestemd op de gym avonden onder leiding van Ginus.

Tik, tik, tik.. De stok van Ginus liet zijn ritme goed horen en na genoeg opwarmrondjes ging het tempo van de stok langzaam omhoog, zodanig dat er uiteindelijk zelfs een sprintje getrokken moest worden. Maar daarna waren we warm en kon er aan het echte werk begonnen worden.
De bok werd uit het berghok gehaald, de mat werd uitgerold en met Ginus als opvang konden we onze mooiste bokkensprongen maken. Netjes en volgens de regels, want er kwamen wedstrijden aan. Gymwedstrijden later in het jaar, ook in deze zaal!

Na de bok kwam de brug, een moeilijk toestel voor de niet al te lenigen onder ons. Wie die ons waren? Ik weet nog wel enkele namen van jongens van mijn leeftijd die goed waren in gym. Peter Schotsman, Harm? Stoter, maar ook Wim Tuls, Johan Dekker en wellicht liepen mijn oudere broers ook nog wel eens mee…
Na de brug was het tijd voor de ringen. Ginus’ favoriete toestel, omdat hij er schik in had hoe wij met die ringen worstelden met het lokeren en het dislokeren. Ook het vogelnestje was favoriet en nog hoor ik Ginus lachen als een van ons behoorlijk in de knoop kwam te hangen..
Maar na de technische oefeningen mochten we vaak even “los’ Klimmen in het rek, voetballen met paaltjes, met doeltjes, de bal rammen tegen de ramen in de hoge kozijnen zodat het nog even natrilde, maar altijd onder de serieuze leiding van Ginus. Want geleerd moest er worden. Na de gym was het tijd om te douchen, of wat vaker gebeurde, het bezweette voorhoofd, de oksels en voeten wassen in de wasbakken. En wie het laatste klaar was moest altijd dweilen!
Toendertijd leken die kleedruimtes groot, maar eigenlijk waren het maar kleine hokjes. Bij binnenkomst rechts voor de jongens, links voor de meisjes. Waarbij de kleedkamerdeur regelmatig op een kier ging als er gewisseld werd om even te gluren. Toch had ook dat nut, want er zijn in de gymzaal wel enkele romance’s opgebloeid. Zo hebben bijvoorbeeld Marianne en Daan Zwaneveld elkaar hier in de gymzaal ontmoet!

Het grasveld naast de gymzaal werd ook wel gebruikt voor oefeningen, trainingen of uitvoeringen. De film van Bodegraven 1963 laat dat ook mooi zien, met Hercules en met name Ria van Velsen als blikvangers.

Toen ik nog klein was werd ik vaak naar de gymzaal gebracht en gehaald door mijn zus Carla of Gerda. Mijn ouderlijk huis in de Trompstraat was niet zo ver, slechts twee straten verderop, met tussenin nog de proeftuinen van Turkenburg, maar als je klein bent lijkt alles veel groter en verder natuurlijk. Toen ik op een avond door Gerda opgehaald werd gingen we, zoals zo vaak, hardlopend terug naar huis. Energie genoeg na een uurtje gymmen, en dus renden we door de De Ruyterlaan en langs het Tomatenhuisje de poort in waar de avond al donker was geworden. Daar deden we nog even een wedstrijdje wie er het eerste thuis was. Een korte s bocht, langs onze hoge heg en aan de andere kant de poorten van Stougie, Dekker en Lina, maar daar kregen we de schrik van ons leven toen uit de heg, net na de bocht, plotseling Maarten Meeuwse uit de heg sprong die ons kennelijk hoorde aankomen en ons aangenaam wilde verrassen. Dat laatste is gelukt, ik weet die verrassing nog altijd.

Tijdens de druk bezochte open dag is het mooi te zien dat ondermeer de vloer en het klimrek behouden zijn gebleven, evenals enkele wanden met die karakteristieke witte tegeltjes in de kleedruimtes.
Maar dan, als Pien even voor het grote rek poseert, meen ik zelfs, ondanks de drukte, de stok van Ginus te horen. Die onvermoeibare stok, met altijd dat strakke ritme. Tik, tik, tik…"

Bron: verslag op Facebook van Ruud Kooistra

1 Bouw 1955. (foto: Cock Karssen)
2 Gymzaal en DaCosta school. (foto: Cock Karssen)
3 Overzicht vanuit proeftuin Turkenburg. (foto: Cock Karssen)
4 Interieur kantoor vanaf vide. (foto: Ruud Kooistra)
5 Vide (foto: Ruud Kooistra)
6 Marianne en Daan Zwaneveld. (foto: Ruud Kooistra)
7 Het beroemde klimrek (foto: Ruud Kooistra)
8 De oude ingang. (foto: Ruud Kooistra)

Terug naar het overzicht

"Hoe geweldig is het dat niemand hoeft te wachten op een moment, voordat men begint met het verbeteren van de wereld."
Anne Frank 1929 - 1945