Een treurige conclusie...

Half september hebben we voor het eerst Merosch Open Source sessies gehouden. Dit keer met het thema: “De regie voor energieleverende wijken”. De woningmarkt trekt aan en oude plannen voor gebiedsontwikkeling worden weer uit de ijskast gehaald. Gemeenten zoeken welke rol zij kunnen/moeten spelen als regisseur om te komen tot duurzame en energieleverende wijken. Verschillende gemeenten en netbeheerders zaten rond de tafel. Na deze drie dagen is ons iets opgevallen waar ze in de Kamer zeker meer aandacht aan moeten schenken.

“De Rijksoverheid wil dat het percentage duurzame energie groeit: van ongeveer 5% nu, tot 14% in 2020 en 16% in 2023. In 2050 moet de energievoorziening helemaal duurzaam zijn.” Bron: Rijksoverheid.

Gemeenten beseffen dat nieuwe wijken duurzamer gebouwd moeten worden en willen dit ook graag. Echter de wet- en regelgeving in Nederland sluit niet goed aan bij wat gemeenten willen. In de discussie kwam naar voren dat voor nieuwbouwwoningen gemeenten het liefst allemaal van het gas af willen en voor “all-ellectric” willen gaan, maar zij zitten met die aansluitplicht… Daarnaast willen zij ook verder dan een EPC van 0,4, maar dat is wettelijk niet goed af te dwingen op het moment dat een gemeente niet de volledige grondeigenaar is.

Grondpositie
Een groot nadeel is namelijk dat niet alle gemeenten volledige grondpositie hebben. Hierdoor kun je als gemeente moeilijk eisen dat er geen gas wordt aangelegd. Daarbij is het omgaan met zelfbouwers lastig, omdat zij zelf kunnen bepalen om gas aan te leggen of een EPC van 0,4 na te streven, terwijl het beter zou zijn als zij een EPC van 0,0 of NOM nastreven. Als een gemeente grondpositie heeft kan zij dus meer afdwingen (privaatrechtelijk). Echter geldt de eis voor meer duurzame energie vanuit de Rijksoverheid voor heel Nederland en zal uiteindelijk alle nieuwbouw zo duurzaam mogelijk gebouwd moeten worden. Dus waarom is het dan toch zo moeilijk om hoge duurzaamheidsambities na te streven binnen een gemeente?

Lef nodig
Oftewel, het vergt veel lef en vastberadenheid van gemeenten om toch hoge duurzame eisen te stellen op het moment dat zij geen volledige grondeigenaar zijn. Hierdoor kunnen gemeenten moeilijker een EPC van 0,0 en gasloos bouwen afdwingen. Een treurige conclusie: als in de Nederlandse wet- en regelgeving niks verandert, worden er in de toekomst alsnog matige duurzame nieuwbouwwijken afgeleverd. Op deze manier is een volledige duurzame energievoorziening in 2050 nog heel ver weg.

Terug naar het overzicht

"Zonder wrijving geen glans"
Ronald Schilt